اشعار ناب
شبی یاد دارم که چشمم نخفت شنیدم که پروانه باشمع گفت
که من عاشقم گربسوزم رواست توراگریه وسوزی باری چراست
بگفت ای هوادارمسکین من برفت انگبین یارشیرین من
چوشیرینی ازمن بدرمی رود چوفرهادم آتش بسرمی رود
همی گفت وهرلحظه سیلاب درد فرومی دویدش به رخسارزرد
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟ بیوفا حالا که من افتادهام از پا چرا؟
نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی سنگدل این زودتر میخواستی حالا چرا؟
نازنینا ما به ناز تو جوانی دادهایم دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا؟
آسمان چون جمع مشتاقان پریشان میکند در شگفتم من نمیپاشد ز هم دنیا چرا؟
در خزان هجر گل، ای بلبل طبع حزین خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا؟
شهریارا بیحبیب خود نمیکردی سفر این سفر راه قیامت میروی تنها چرا؟
حیدر بابا ، ایلدریملار شاخاندا ،
سللر، سولار شاقیلدایوب آخاندا،
قیزلاراونا صف باغلیوب باخاندا.
سلام اولسون شوکتوزه ، الوزه
منیم ده بیر آدیم گلسین دیلوزه
حیدربابا ، کهلیکلرون اوچاندا،
کول دیبینن دوشان قالخوب ، قاچاندا،
باخچالارون چیحکلنوب آچاندا،
بیزن ده بیر ممکن اولسا ، یاد اله
آچیلمیان اورکلری شاد اله
بایرام یلی چارداخلاری ییخاندا
نوروز گلی ، قارچیچگی چیخاندا،
آغ بولوتلار کوینکلرین سیخاندا
بیزن ده بیر یاد ایلیه ن ساغ اولسون
دردلریمیزقوی دیکلسون داغ اولسون.
حیدربابا، گون دالیوی داغالسین
اوزون گولسون، بولاخلارون آغلاسین
اوشاخلارون بیر دسته گل باغلاسین
یل گلنده ور گتیرسین بویانا
بلکه منیم یاتمیش بختیم اویانا
حیدربابا، سنون اوزون آغ اولسون!
دورت بیریانون بولاغ باغ اولسون!
بیزن سوراسنون باشون ساغ اولسون!
دنیا قضو _ قدر، اولوم _ ایتیمدی!
دنیا بویی اوغولسوزدی ، یتیمدی !
حیدربابا ، یولوم سنن کج اولدی،
عمروم کچدی، گلممه دیم گج اولدی،
هچ بیلمه دیم گوزللرون نج اولدی
بیلمزدیم دنگه لروار، دونوم وار،
ایتگین لیک وار، آیرلیق وار ،ولوم وار.
حیدربابا، ایگیت امک ایتیرمز،
عمر کچه ر ، افسوس بره بیتیرمز
نامرد اولان عمری باشا یتیرمز
بیزده، واللاه ، اونوتماریق سیزلری ،
گورممسک حلال ایدون بیزلری
حیدربابا ، میراژدر سسلننده ،
کند ایچینه سسدن _ کویدن دوشنده،
عاشیق رستم ، سازین دیللندیرنده،
یادوندادی نه هولسک قاچاردیم؟
قوشلار تکین قاناد چالیپ اوچاردیم؟
شنگل آوا یوردی عاشیق آلماسی،
گاه داگدوب اوردا قوناق قالماسی،
داش آتماسی، آلما، هیوا سالماسی،
قالیب شیرین یوخی کیمی یادیمدا،
اثرقویوب روحیمدا، هر زادیمدا.
حیدربابا، قوری گولون قازلاری،
گدیکلرون سازاخ چالان سازلاری،
کت _ کوشنین پاییزلاری ، یازلاری،
بیر سینما پرده سی در گوزومده،
تک اوتوروب، سیرایدیرم یوزومده
الا یا ایها الـساقی ادر کاسا و ناولـها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها
بـه بوی نافهای کاخر صبا زان طره بگـشاید
ز تاب جعد مشکینش چه خون افـتاد در دلها
مرا در منزل جانان چه امـن عیش چون هر دم
جرس فریاد میدارد که بربندید مـحـمـلها
بـه می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید
کـه سالک بیخبر نبود ز راه و رسم منزلها
شـب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل
کـجا دانـند حال ما سبکـباران ساحـلها
همـه کارم ز خود کامی به بدنامی کشید آخر
نـهان کی ماند آن رازی کز او سازند محفلها
حضوری گر همیخواهی از او غایب مشو حافظ
مـتی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملـها
دل میرود ز دستـم صاحـب دلان خدا را
دردا کـه راز پنـهان خواهد شد آشـکارا
کشـتی شکستگانیم ای باد شرطه برخیز
باشد کـه بازبینیم دیدار آشـنا را
ده روزه مهر گردون افسانه است و افـسون
نیکی بـه جای یاران فرصـت شـمار یارا
در حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبـل
هات الـصـبوح هـبوا یا ایها الـسـکارا
ای صاحـب کرامـت شکرانـه سلامـت
روزی تـفـقدی کـن درویش بینوا را
آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است
با دوسـتان مروت با دشـمـنان مدارا
در کوی نیک نامی ما را گذر ندادند
گر تو نمیپسـندی تـغییر کـن قـضا را
آن تلخ وش که صوفی ام الخبائثـش خواند
اشـهی لـنا و احـلی من قبله الـعذارا
هنـگام تنگدستی در عیش کوش و مستی
کاین کیمیای هسـتی قارون کـند گدا را
سرکش مشو که چون شمع از غیرتت بسوزد
دلـبر کـه در کف او موم است سنگ خارا
آیینـه سـکـندر جام می اسـت بنـگر
تا بر تو عرضـه دارد احوال مـلـک دارا
خوبان پارسی گو بـخـشـندگان عـمرند
ساقی بده بـشارت رندان پارسا را
حافـظ بـه خود نپوشید این خرقه می آلود
ای شیخ پاکدامـن مـعذور دار ما را
چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست
سخن شناس نهای جان من خطا این جاست
سرم بـه دنیی و عـقـبی فرو نـمیآید
تـبارک الله از این فتنهها که در سر ماست
در اندرون مـن خسته دل ندانـم کیسـت
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست
دلـم ز پرده برون شد کـجایی ای مـطرب
بـنال هان که از این پرده کار ما به نواست
مرا بـه کار جـهان هرگز الـتـفات نـبود
رخ تو در نظر من چنین خوشـش آراسـت
نخـفـتـهام ز خیالی کـه میپزد دل من
خـمار صدشـبـه دارم شرابخانه کجاست
چـنین کـه صومعـه آلوده شد ز خون دلم
گرم به باده بشویید حق به دست شماست
از آن بـه دیر مـغانـم عزیز میدارند
کـه آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست
چـه ساز بود که در پرده میزد آن مـطرب
کـه رفـت عمر و هنوزم دماغ پر ز هواست
ندای عـشـق تو دیشـب در اندرون دادند
فـضای سینـه حافـظ هنوز پر ز صداست
سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت
آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت
تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت
جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت
سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع
دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت
آشنایی نه غریب است که دلسوز من است
چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت
خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد
خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت
چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست
همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت
ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم
خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت
ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی
که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت
به سراغ من اگر می آئید
نرم و آهسته بیائید
مبادا که ترک بردارد
چینی نازک
تنهائی من
پشت دریاها
قایقی خواهم ساخت ،
خواهم انداخت به آب ،
دور خواهم شد از این خاک غریب
که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه عشق
قهرمان را بیدار کند .
قایق از تور تهی
و دل از آرزوی مروارید .
همچنان خواهم راند .
نه به آبی ها دل خواهم بست ،
نه به دریا - پریانی که سر از آب به در می آرند
و در آن تابش تنهائی ماهیگیران
می فشانند فسون از سر گیسوهاشان .
هم چنان خواهم راند .
هم چنان خواهم راند :
دور باید شد ، دور .
مرد آن شهر اساطیر نداشت .
زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود .
هیچ آیینه ی تالاری ، سرخوشی ها را تکرار نکرد .
درکوی نیک نامان ماراگذرندادند
گرتونمی پسندی تغییرده قضارا
بنام خدا